Sęp Żelechów
Sęp Żelechów

Standardy Ochrony Małoletnich

Klub Sportowy „Sęp” Żelechów z siedzibą przy ul. Chłopickiego 96, 08-430 Żelechów wprowadza Standardy ochrony małoletnich obowiązujące od 03.03.2026 r. do 31.12.2026 r. Członkowie Klubu, rodzice/opiekunowie oraz dzieci (w wersji skróconej) mają obowiązek zapoznać się z niniejszym dokumentem i stosować się do jego postanowień.

Podstawa prawna

  1. Ustawa z 28 lipca 2023 r. o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1606);
  2. Ustawa z dnia 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1304 ze zm.).

Postanowienia

I. Polityka

Polityka dotyczy całego personelu (członków, nauczycieli, trenerów, pracowników administracji i obsługi) oraz współpracowników, stażystów i wolontariuszy.

  1. Za wdrażanie i nadzorowanie odpowiada organizator zajęć, zwany dalej organizatorem lub klubem.
  2. Polityka ochrony dzieci jasno i kompleksowo określa:
    • zasady bezpiecznej rekrutacji personelu,
    • sposób reagowania na podejrzenia, że dziecko doświadcza krzywdzenia i zasady prowadzenia rejestru interwencji,
    • zasady bezpiecznych relacji personel–dziecko i dziecko–dziecko,
    • zasady bezpiecznego korzystania z Internetu i mediów elektronicznych,
    • zasady ochrony wizerunku i danych osobowych dzieci.
  3. Dokument ten zawiera jasne wytyczne dotyczące tego, jak przeciwdziałać naruszaniu praw dzieci, jak tworzyć środowisko przyjazne i bezpieczne dzieciom oraz jakie kroki podjąć w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa dzieci. Ustanowienie Polityki ochrony dzieci przed krzywdzeniem jest komunikatem zarówno dla pracowników, jak i dla uczestniczących dzieci oraz ich opiekunów. W pracy dominują wartości takie jak dobro dziecka oraz jego prawo do życia w bezpiecznym i zapewniającym rozwój otoczeniu.

II. Personel

Organizator monitoruje, edukuje i angażuje swoich pracowników w celu zapobiegania krzywdzeniu dzieci.

  1. W ramach rekrutacji członków personelu pracujących z dziećmi prowadzona jest ocena przygotowania kandydatów do pracy z dziećmi oraz sprawdzane są ich referencje.
  2. Organizator uzyskuje o każdym nowym członku personelu dane z Krajowego Rejestru Karnego lub Krajowego Rejestru Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym.
  3. Określone są zasady bezpiecznych relacji pracowników z dziećmi, wskazujące, jakie zachowania są niedozwolone, a jakie pożądane w kontakcie z dzieckiem.
  4. Organizator zapewnia swoim pracownikom podstawową edukację na temat ochrony dzieci przed krzywdzeniem i pomocy dzieciom w sytuacjach zagrożenia, w zakresie:
    • rozpoznawania symptomów krzywdzenia dzieci,
    • procedur interwencji w przypadku podejrzeń krzywdzenia,
    • odpowiedzialności prawnej pracowników zobowiązanych do podejmowania interwencji,
    • procedury „Niebieskiej Karty”.

III. Procedury

Obowiązują procedury zgłaszania podejrzenia oraz podejmowania interwencji w sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa dziecka.

  1. Organizator wypracował procedury, które określają krok po kroku, jakie działanie należy podjąć w sytuacji krzywdzenia dziecka lub zagrożenia jego bezpieczeństwa ze strony personelu organizacji, członków rodziny, rówieśników i osób obcych.
  2. Organizator dysponuje danymi kontaktowymi lokalnych instytucji i organizacji, które zajmują się interwencją i pomocą w sytuacjach krzywdzenia dzieci (policja, sąd rodzinny, centrum interwencji kryzysowej, ośrodek pomocy społecznej, placówki ochrony zdrowia) oraz zapewnia do nich dostęp wszystkim pracownikom.
  3. Wyeksponowane są informacje dla dzieci na temat możliwości uzyskania pomocy w trudnej sytuacji, w tym numery bezpłatnych telefonów zaufania dla dzieci i młodzieży. Realizacja tego standardu oznacza, że podczas zajęć istnieje procedura opisująca krok po kroku, jak i komu zgłaszać podejrzenie krzywdzenia dziecka oraz w jaki sposób podejmowana jest decyzja o interwencji w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa dzieci.

IV. Monitoring

Organizator monitoruje i okresowo weryfikuje zgodność prowadzonych działań z przyjętymi standardami ochrony dzieci.

  1. Przyjęta Polityka ochrony dzieci jest weryfikowana – co najmniej raz na dwa lata, ze szczególnym uwzględnieniem analizy sytuacji związanych z wystąpieniem zagrożenia bezpieczeństwa dzieci.

Polityka ochrony dzieci przed krzywdzeniem

Nadrzędną zasadą wszystkich działań podejmowanych przez pracowników jest działanie dla dobra dziecka i w jego najlepszym interesie. Pracownik traktuje dziecko z szacunkiem oraz uwzględnia jego potrzeby. Niedopuszczalne jest stosowanie przez pracownika wobec dziecka przemocy w jakiejkolwiek formie. Pracownik, realizując te cele, działa w ramach obowiązującego prawa, przepisów wewnętrznych oraz swoich kompetencji.

Objaśnienie terminów

  1. Pracownikiem jest każda osoba, która jest członkiem klubu lub jest zatrudniona w klubie i pracuje z dziećmi.
  2. Dzieckiem jest każda osoba do ukończenia 18 roku życia.
  3. Opiekunem dziecka jest osoba uprawniona do reprezentacji dziecka, w szczególności jego rodzic lub opiekun prawny. W myśl niniejszego dokumentu opiekunem jest również rodzic zastępczy.
  4. Inna osoba – osoba niebędąca pracownikiem ani opiekunem dziecka.
  5. Zgoda rodzica/opiekuna dziecka oznacza zgodę co najmniej jednego z rodziców/opiekunów dziecka. Jednak w przypadku braku porozumienia między rodzicami dziecka należy poinformować rodziców o konieczności rozstrzygnięcia sprawy przez sąd rodzinny.
  6. Przez krzywdzenie dziecka należy rozumieć popełnienie czynu zabronionego lub czynu karalnego na szkodę dziecka przez jakąkolwiek osobę, w tym pracownika, lub zagrożenie dobra dziecka, w tym jego zaniedbywanie. Krzywdzeniem jest:
    • Przemoc fizyczna – jest to celowe uszkodzenie ciała, zadawanie bólu lub groźba uszkodzenia ciała. Skutkiem przemocy fizycznej mogą być złamania, siniaki, rany cięte, poparzenia, obrażenia wewnętrzne.
    • Przemoc emocjonalna – to powtarzające się poniżanie, upokarzanie i ośmieszanie dziecka, wciąganie dziecka w konflikt osób dorosłych, manipulowanie nim, brak odpowiedniego wsparcia, uwagi i miłości, stawianie dziecku wymagań i oczekiwań, którym nie jest ono w stanie sprostać.
    • Przemoc seksualna – to angażowanie dziecka w aktywność seksualną przez osobę dorosłą. Wykorzystywanie seksualne odnosi się do zachowań z kontaktem fizycznym (np. dotykanie dziecka, współżycie z dzieckiem) oraz zachowania bez kontaktu fizycznego (np. pokazywanie dziecku materiałów pornograficznych, podglądanie, ekshibicjonizm). Przemoc ta może być jednorazowym incydentem lub powtarzać się przez dłuższy czas.
    • Zaniedbywanie – to niezaspokajanie podstawowych potrzeb materialnych i emocjonalnych dziecka przez rodzica lub opiekuna prawnego, niezapewnienie mu bezpieczeństwa, odpowiedniego jedzenia, ubrań, schronienia, opieki medycznej, bezpieczeństwa, brak nadzoru w czasie wolnym oraz odpowiedniej opieki.
  7. Osoba odpowiedzialna za Politykę ochrony dzieci przed krzywdzeniem to organizator sprawujący nadzór nad realizacją Polityki ochrony dzieci przed krzywdzeniem.
  8. Dane osobowe dziecka to wszelkie informacje umożliwiające identyfikację dziecka.

Rozpoznawanie i reagowanie na czynniki ryzyka krzywdzenia dzieci

  1. Pracownicy posiadają wiedzę i w ramach wykonywanych obowiązków zwracają uwagę na czynniki ryzyka i symptomy krzywdzenia dzieci.
  2. W przypadku powzięcia wiedzy nt. ryzyka krzywdzenia dziecka organizator podejmuje działania interwencyjne.
  3. Organizator monitoruje sytuację opiekuńczo-wychowawczą dziecka.
  4. Pracownicy znają i stosują zasady bezpiecznych relacji personel–dziecko. Zasady stanowią Załącznik nr 2 do niniejszej Polityki.
  5. Rekrutacja pracowników odbywa się zgodnie z zasadami bezpiecznej rekrutacji personelu. Zasady stanowią Załącznik nr 1 do niniejszej Polityki.

Procedury interwencji w przypadku krzywdzenia dziecka

W przypadku podjęcia przez pracownika podejrzenia, że dziecko jest krzywdzone, pracownik ma obowiązek sporządzenia notatki służbowej i przekazania uzyskanej informacji organizatorowi.

W przypadku krzywdzenia dziecka przez pracownika lub inną osobę

  1. Pracownik, który jest świadkiem krzywdzenia dziecka przez drugiego pracownika lub inną osobę lub ma w tej sprawie podejrzenie – sporządza notatkę służbową i przekazuje ją organizatorowi.
  2. Organizator zapewnia dziecku bezpieczeństwo i odseparowuje je od osoby krzywdzącej.
  3. Organizator wzywa osobę, którą podejrzewa się o krzywdzenie, i informuje ją o podejrzeniu.
  4. Organizator prowadzi działania weryfikujące w celu wyjaśnienia prawdziwości faktów oraz ustala plan pomocy dziecku na podstawie rozmów:
    1. z dzieckiem (w obecności rodzica i/lub świadka, który sporządza notatkę z rozmowy),
    2. ze zgłaszającym fakt krzywdzenia dziecka,
    3. z rodzicami dziecka,
    4. z podejrzanym o krzywdzenie.
  5. Plan pomocy dziecku powinien opierać się o wskazania na:
    1. działania, jakie podejmie się na rzecz dziecka, w celu zapewnienia mu poczucia bezpieczeństwa, w tym zgłoszenie podejrzenia krzywdzenia do odpowiedniej instytucji,
    2. zdyscyplinowanie krzywdzącego (forma zależy od tego, kim jest krzywdzący – czy pracownikiem, czy opiekunem dziecka),
    3. wsparcie, jakie zaoferuje się dziecku.
  6. Z przebiegu interwencji sporządza się Kartę Interwencji (Załącznik nr 3).

W przypadku krzywdzenia dziecka przez opiekuna lub inną osobę

  1. Pracownik, który jest świadkiem krzywdzenia przez rodzica/opiekuna lub inną osobę lub ma w tej sprawie podejrzenie, sporządza notatkę służbową i przekazuje ją organizatorowi.
  2. Organizator zapewnia bezpieczeństwo dziecku i w przypadku krzywdzenia odseparowuje je od osoby krzywdzącej.
  3. Jeżeli stan wskazuje na zagrożenie jego zdrowia lub życia, organizator lub wychowawca wzywa karetkę pogotowia i policję.
  4. Organizator wzywa osobę, którą podejrzewa się o krzywdzenie, i informuje ją o podejrzeniu w obecności wychowawcy lub świadka.
  5. Organizator sporządza opis zaistniałej sytuacji oraz ustala plan pomocy dziecku – na podstawie rozmów:
    1. z dzieckiem (w obecności wychowawcy lub świadka, który sporządza notatkę z rozmowy),
    2. ze zgłaszającym fakt krzywdzenia dziecka,
    3. z rodzicem niekrzywdzącym – wskazanie na zaistniały problem,
    4. z podejrzanym o krzywdzenie.
  6. Plan pomocy dziecku powinien opierać się o wskazania dotyczące:
    1. działań, jakie podejmie się w celu zapewnienia bezpieczeństwa dziecku, w tym zgłoszenie przez organizatora podejrzenia krzywdzenia do odpowiedniej instytucji,
    2. wypełnienia przez pracownika, który był świadkiem przemocy lub do którego wpłynęło zgłoszenie podejrzenia stosowania przemocy lub jej stosowania, formularza „Niebieska Karta – A” z udziałem dziecka i w obecności rodzica, który nie jest sprawcą przemocy, lub innej osoby najbliższej; na karcie podpisuje się osoba, do której wpłynęło zgłoszenie, i osoba zgłaszająca,
    3. przekazania formularza „Niebieska Karta – B” osobie reprezentującej dziecko, niebędącej sprawcą przemocy,
    4. przekazania nie później niż w terminie 5 dni oryginału formularza „Niebieska Karta – A” przewodniczącemu zespołu interdyscyplinarnego (kopia pozostaje w dokumentacji wypoczynku),
    5. wsparcia, jakie zaoferuje się dziecku (objęcie pomocą psychologiczno-pedagogiczną zgodnie z obowiązującymi przepisami).
  7. Z przebiegu interwencji sporządza się Kartę Interwencji (Załącznik nr 3).

W przypadku podejrzenia krzywdzenia dziecka przez osobę nieletnią, czyli taką, która nie ukończyła 18. roku życia (przemoc rówieśnicza)

  1. Pracownik, który podejrzewa, że dziecko doświadcza ze strony innego dziecka przemocy z uszczerbkiem na zdrowiu, wykorzystania seksualnego lub/i zagrożone jest jego życie, sporządza notatkę służbową i przekazuje ją organizatorowi.
  2. Organizator lub wyznaczony przez niego pracownik zapewnia bezpieczeństwo dziecku.
  3. Jeżeli stan dziecka wskazuje na zagrożenie jego zdrowia lub życia, organizator lub inny pracownik wzywa karetkę pogotowia i policję.
  4. Organizator, w celu wyjaśnienia prawdziwości faktów, sporządza opis zaistniałej sytuacji oraz ustala plan pomocy dziecku – na podstawie rozmów:
    1. z dzieckiem (w obecności wychowawcy lub świadka, który sporządza notatkę z rozmowy),
    2. ze zgłaszającym fakt krzywdzenia dziecka,
    3. z rodzicami dziecka,
    4. z podejrzanym o krzywdzenie.
  5. Organizator lub wychowawca informuje rodziców dzieci stosujących przemoc o zaistniałej sytuacji oraz o działaniach prawnych podjętych przez organizatora.
  6. Organizator powiadamia sąd rodzinny lub policję, wysyłając zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa.

W przypadku, gdy pracownik podejrzewa, że dziecko doświadcza ze strony innego dziecka innej przemocy fizycznej (np. popychanie, szturchanie), przemocy psychicznej (np. poniżanie, dyskryminacja, ośmieszanie) lub innych niepokojących zachowań (tj. krzyk, niestosowne komentarze)

  1. Pracownik przekazuje informację do organizatora.
  2. Organizator zapewnia bezpieczeństwo dziecku.
  3. Organizator, w celu wyjaśnienia prawdziwości faktów, sporządza opis zaistniałej sytuacji oraz ustala plan pomocy dziecku – na podstawie rozmów:
    1. z dzieckiem,
    2. ze zgłaszającym fakt krzywdzenia dziecka,
    3. z rodzicami dziecka,
    4. z podejrzanym o krzywdzenie.
  4. Organizator przeprowadza rozmowę osobno z rodzicami dziecka krzywdzącego i krzywdzonego.
  5. W przypadku powtarzającej się przemocy organizator powiadamia sąd rodzinny, wysyłając wniosek o wgląd w sytuację rodziny.

Postanowienia wspólne dla procedur interwencji

  1. W przypadkach bardziej skomplikowanych (dotyczących wykorzystywania seksualnego oraz znęcania się fizycznego i psychicznego o dużym nasileniu) organizator niezwłocznie powiadamia policję.
  2. Plan pomocy dziecku jest przedstawiany przez organizatora i wychowawcę opiekunom z zaleceniem współpracy przy jego realizacji.
  3. Organizator monitoruje przebieg realizacji planu i jego skutków względem dziecka.
  4. Organizator informuje opiekunów o obowiązku zgłoszenia podejrzenia krzywdzenia dziecka do odpowiedniej instytucji (prokuratura/policja lub sąd rodzinny, ośrodek pomocy społecznej bądź przewodniczący zespołu interdyscyplinarnego – procedura „Niebieskie Karty” – w zależności od zdiagnozowanego typu krzywdzenia i skorelowanej z nim interwencji).
  5. Po poinformowaniu opiekunów przez organizatora – zgodnie z punktem poprzedzającym – organizator składa zawiadomienie o podejrzeniu przestępstwa do prokuratury/policji lub wniosek o wgląd w sytuację rodzinną do sądu rejonowego, wydziału rodzinnego i nieletnich, ośrodka pomocy społecznej lub przesyła formularz „Niebieska Karta – A” do przewodniczącego zespołu interdyscyplinarnego.
  6. Dalszy tok postępowania leży w kompetencjach instytucji wskazanych w punkcie poprzedzającym.
  7. Z przebiegu interwencji sporządza się Kartę Interwencji, której wzór stanowi Załącznik nr 3 do niniejszej Polityki. Kartę załącza się do dokumentacji działalności.
  8. Wszyscy pracownicy i inne osoby, które w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych podjęły informację o krzywdzeniu dziecka lub informacje z tym związane, są zobowiązane do zachowania tych informacji w tajemnicy, wyłączając informacje przekazywane uprawnionym instytucjom w ramach działań interwencyjnych.

Zasady ochrony wizerunku dziecka

  1. Organizator wprowadza standardy ochrony danych osobowych dzieci zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
  2. Uznając prawo dziecka do prywatności i ochrony dóbr osobistych, zapewnia ochronę wizerunku dziecka.
  3. Pracownikowi nie wolno umożliwiać przedstawicielom mediów utrwalania wizerunku dziecka (filmowanie, fotografowanie, nagrywanie głosu dziecka) na terenie, gdzie prowadzone są zajęcia, bez pisemnej zgody rodzica lub opiekuna prawnego dziecka.
  4. W celu uzyskania zgody, o której mowa powyżej, wychowawca może skontaktować się z opiekunem dziecka i ustalić procedurę uzyskania zgody. Niedopuszczalne jest podanie przedstawicielowi mediów danych kontaktowych do opiekuna dziecka – bez wiedzy i zgody tego opiekuna.
  5. Jeżeli wizerunek dziecka stanowi jedynie szczegół całości, takiej jak: zgromadzenie, krajobraz, publiczna impreza, zgoda rodzica lub opiekuna prawnego na utrwalanie wizerunku dziecka nie jest wymagana.

Upublicznienie przez pracownika wizerunku dziecka utrwalonego w jakiejkolwiek formie (fotografia, nagranie audio-wideo) wymaga pisemnej zgody rodzica lub opiekuna prawnego dziecka. Pisemna zgoda powinna zawierać informację, gdzie będzie umieszczony zarejestrowany wizerunek i w jakim kontekście będzie wykorzystywany (np. że umieszczony zostanie na stronie youtube.com w celach promocyjnych).

Zasady dostępu dzieci do Internetu i telefonów komórkowych

  1. Na terenie, gdzie odbywają się zajęcia, zabrania się korzystania z telefonów komórkowych i innych urządzeń elektronicznych służących do przekazu informacji.
  2. Dopuszcza się używanie urządzeń multimedialnych na zajęciach edukacyjnych, jeżeli wymaga tego program zajęć, za zgodą prowadzącego zajęcia.
  3. Dozwolone jest użycie telefonu komórkowego w celu ratowania życia lub zdrowia.
  4. W razie naruszania ust. 1 dziecko zobowiązane jest do wyłączenia lub wyciszenia i schowania telefonu komórkowego.
  5. Nagrywanie dźwięku, obrazu oraz fotografowanie za pomocą telefonu lub innych urządzeń elektronicznych jest zabronione.
  6. W razie niedozwolonego używania telefonu komórkowego lub innych urządzeń elektronicznych przez dziecko mogą być zastosowane środki wychowawcze.
  7. Organizator nie ponosi odpowiedzialności za zaginięcie lub zniszczenie bądź kradzież sprzętu przynoszonego przez dzieci.
  8. Zasady korzystania z telefonów i innych urządzeń elektronicznych podczas wyjść, wycieczek edukacyjnych organizowanych przez organizatora określają poniższe zasady:
    1. Każdorazowo decyzję o zabraniu ze sobą przez dzieci telefonów komórkowych i/lub innych urządzeń elektronicznych podejmuje organizator, za zgodą rodziców i na ich odpowiedzialność.
    2. Jeśli istnieje możliwość zabrania ze sobą przez dzieci telefonu i/lub innego urządzenia elektronicznego na wycieczkę, wyjście edukacyjne, dziecko ma prawo korzystania z tych urządzeń wyłącznie w zakresie niewpływającym na organizację i przebieg tego przedsięwzięcia.
    3. Podczas wyjść zorganizowanych (teatr, kino, muzeum, filharmonia, zwiedzanie z przewodnikiem, lekcja w terenie, konkursy, zawody sportowe itp.) dziecko jest zobowiązane do wyłączenia/wyciszenia telefonu (bez wibracji) i schowania go.
  9. Podczas zajęć dostęp dziecka do Internetu możliwy jest pod nadzorem organizatora.
  10. Organizator czuwa nad bezpieczeństwem korzystania z Internetu przez dzieci podczas zajęć.
  11. Organizator ma obowiązek informowania dzieci o zasadach bezpiecznego korzystania z Internetu.

Monitoring stosowania Polityki

  1. Organizator jest odpowiedzialny za monitorowanie realizacji Polityki oraz za reagowanie na sygnały naruszenia Polityki i prowadzenie rejestru zgłoszeń.
  2. Organizator dokonuje oceny Polityki w celu ewentualnego dostosowania do aktualnych potrzeb oraz zgodności z obowiązującymi przepisami.
  3. W przypadku potrzeby aktualizacji Standardów organizator wprowadza zmiany rekomendowane w protokole. Z zaktualizowanymi Standardami zapoznawani są wszyscy pracownicy, dzieci i rodzice.

Przepisy końcowe

  1. Polityka wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.
  2. Ogłoszenie następuje w sposób dostępny dla pracowników, dzieci i ich opiekunów, w szczególności poprzez udostępnienie go na zebraniu i podpis pracowników, rodziców/opiekunów, po zapoznaniu się z treścią.

Załącznik nr 1 – Zasady bezpiecznej rekrutacji pracowników

  1. Należy poznać dane kandydata/kandydatki, które pozwolą jak najlepiej poznać jego/jej kwalifikacje. Organizator musi zadbać, aby osoby przez niego zatrudnione (w tym osoby pracujące na podstawie umowy zlecenia oraz wolontariusze/stażyści) posiadały odpowiednie kwalifikacje do pracy z dziećmi oraz były dla nich bezpieczne. Aby sprawdzić powyższe, organizator może żądać danych (w tym dokumentów) dotyczących:

    1. wykształcenia,
    2. kwalifikacji zawodowych,
    3. przebiegu dotychczasowego zatrudnienia kandydata/kandydatki.
       

    W każdym przypadku organizator musi posiadać dane pozwalające zidentyfikować osobę przez niego zatrudnioną, niezależnie od podstawy zatrudnienia. Placówka powinna zatem znać:

    1. imię (imiona) i nazwisko,
    2. datę urodzenia,
    3. dane kontaktowe osoby zatrudnianej.
       

  2. Należy pobrać dane osobowe kandydata/kandydatki, w tym dane potrzebne do sprawdzenia jego/jej danych w Rejestrze Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym. Przed dopuszczeniem osoby zatrudnianej do wykonywania obowiązków związanych z wychowaniem, edukacją, wypoczynkiem, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi organizator jest zobowiązany sprawdzić osobę zatrudnianą w Rejestrze Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym – Rejestr z dostępem ograniczonym oraz Rejestr osób, w stosunku do których Państwowa Komisja do spraw przeciwdziałania wykorzystaniu seksualnemu małoletnich poniżej lat 15 wydała postanowienie o wpisie w Rejestrze. Rejestr dostępny jest na stronie: rps.ms.gov.pl. By móc uzyskać informacje z rejestru z dostępem ograniczonym, konieczne jest uprzednie założenie profilu placówki. Aby sprawdzić osobę w Rejestrze, placówka potrzebuje następujących danych kandydata/kandydatki:

    1. imię i nazwisko,
    2. data urodzenia,
    3. PESEL,
    4. nazwisko rodowe,
    5. imię ojca,
    6. imię matki.
       

    Wydruk z Rejestru należy przechowywać w aktach osobowych pracownika lub analogicznej dokumentacji dotyczącej wolontariusza/stażysty/osoby zatrudnionej w oparciu o umowę cywilnoprawną.

  3. Należy pobrać od kandydata/kandydatki informację z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności w zakresie przestępstw określonych w rozdziale XIX i XXV Kodeksu karnego, w art. 189a i art. 207 Kodeksu karnego oraz w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2023 r. poz. 172 oraz z 2022 r. poz. 2600) lub za odpowiadające tym przestępstwom czyny zabronione określone w przepisach prawa obcego.
  4. Jeżeli osoba posiada obywatelstwo inne niż polskie, wówczas powinna przedłożyć również informację z rejestru karnego państwa obywatelstwa uzyskiwaną do celów działalności zawodowej lub wolontariatu związanej z kontaktami z dziećmi, bądź informację z rejestru karnego, jeżeli prawo tego państwa nie przewiduje wydawania informacji dla w/w celów.
  5. Należy pobrać od kandydata/kandydatki oświadczenie o państwie/ach zamieszkiwania w ciągu ostatnich 20 lat, innych niż Rzeczpospolita Polska i państwo obywatelstwa, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej.
  6. Jeżeli prawo państwa, z którego ma być przedłożona informacja o niekaralności, nie przewiduje wydawania takiej informacji lub nie prowadzi rejestru karnego, wówczas kandydat/kandydatka składa pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o tym fakcie wraz z oświadczeniem, że nie była prawomocnie skazana w tym państwie za czyny zabronione odpowiadające przestępstwom określonym w rozdziale XIX i XXV Kodeksu karnego, w art. 189a i art. 207 Kodeksu karnego oraz w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, oraz nie wydano wobec niej innego orzeczenia, w którym stwierdzono, iż dopuściła się takich czynów zabronionych, oraz że nie ma obowiązku wynikającego z orzeczenia sądu, innego uprawnionego organu lub ustawy, stosowania się do zakazu zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, wypoczynkiem, leczeniem, świadczeniem porad psychologicznych, rozwojem duchowym, uprawianiem sportu lub realizacją innych zainteresowań przez małoletnich, lub z opieką nad nimi.
  7. Pod oświadczeniami składanymi pod rygorem odpowiedzialności karnej składa się oświadczenie o następującej treści: „Jestem świadomy/a odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”. Oświadczenie to zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.
  8. Gdy pozwalają na to przepisy prawa, placówka jest zobowiązana do domagania się od osoby zatrudnianej zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego. Zaświadczenia z KRK można domagać się wyłącznie w przypadkach, gdy przepisy prawa wprost wskazują, że pracowników w zawodach lub na danych stanowiskach obowiązuje wymóg niekaralności. Wymóg niekaralności obowiązuje m.in. nauczycieli, w tym nauczycieli zatrudnionych w placówkach publicznych oraz niepublicznych.
  9. W przypadku niemożliwości przedstawienia zaświadczenia należy poprosić kandydata/kandydatkę o złożenie oświadczenia o niekaralności oraz o toczących się postępowaniach przygotowawczych, sądowych i dyscyplinarnych. Poniżej znajduje się przykładowy formularz takiego oświadczenia.

Oświadczenie o niekaralności i zobowiązaniu do przestrzegania podstawowych zasad ochrony dzieci (wzór)

..................... miejsce i data

Ja, ............................................................ nr PESEL ……..……………………… oświadczam, że nie byłam/em skazana/y za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, i przestępstwa z użyciem przemocy na szkodę małoletniego i nie toczy się przeciwko mnie żadne postępowanie karne ani dyscyplinarne w tym zakresie. Ponadto oświadczam, że zapoznałam/-em się z zasadami ochrony dzieci obowiązującymi w trakcie wypoczynku i zobowiązuję się do ich przestrzegania.

.................................. Czytelny podpis

Załącznik nr 2 – Zasady bezpiecznych relacji pracowników z dziećmi

Naczelną zasadą wszystkich czynności podejmowanych przez wszystkich pracowników jest działanie dla dobra dziecka i w jego najlepszym interesie. Pracownik traktuje dziecko z szacunkiem oraz uwzględnia jego godność i potrzeby. Niedopuszczalne jest stosowanie przemocy wobec dziecka w jakiejkolwiek formie. Pracownik, realizując te cele, działa w ramach obowiązującego prawa, przepisów wewnętrznych instytucji oraz swoich kompetencji. Zasady bezpiecznych relacji z dziećmi obowiązują wszystkich pracowników, stażystów i wolontariuszy. Znajomość i zaakceptowanie zasad są potwierdzone podpisaniem dokumentu.

Relacje pracowników z dziećmi

Pracownik jest zobowiązany/a do utrzymywania profesjonalnej relacji z dziećmi i każdorazowego rozważenia, czy jego reakcja, komunikat bądź działanie wobec dziecka są adekwatne do sytuacji, bezpieczne, uzasadnione i sprawiedliwe wobec innych dzieci. Pracownik działa w sposób otwarty i przejrzysty dla innych, aby zminimalizować ryzyko błędnej interpretacji jego zachowania.

Komunikacja z dziećmi

  1. W komunikacji z dziećmi należy zachować cierpliwość i szacunek.
  2. Należy słuchać dzieci i udzielać im odpowiedzi adekwatnych do ich wieku i danej sytuacji.
  3. Nie wolno zawstydzać, upokarzać, lekceważyć i obrażać dziecka. Nie wolno krzyczeć na dziecko w sytuacji innej niż wynikająca z bezpieczeństwa dziecka lub innych dzieci.
  4. Nie wolno ujawniać informacji wrażliwych dotyczących dziecka wobec osób nieuprawnionych, w tym wobec innych dzieci.
  5. Podejmując decyzje dotyczące dziecka, należy poinformować je o tym i starać się brać pod uwagę jego oczekiwania.
  6. Należy szanować prawo dziecka do prywatności. Jeśli konieczne jest odstąpienie od zasady poufności, aby chronić dziecko, należy wyjaśnić mu to najszybciej jak to możliwe.
  7. Należy zapewnić dzieci, że jeśli czują się niekomfortowo w jakiejś sytuacji, wobec konkretnego zachowania czy słów, mogą o tym powiedzieć pracownikowi lub wskazanej osobie i mogą oczekiwać odpowiedniej reakcji i/lub pomocy zgodnie z Procedurami Bezpieczeństwa w sytuacjach nadzwyczajnych.

Działania z dziećmi

  1. Nie wolno nawiązywać z dzieckiem jakichkolwiek relacji romantycznych lub seksualnych ani składać mu propozycji o nieodpowiednim charakterze. Obejmuje to także seksualne komentarze, żarty, gesty oraz udostępnianie dzieciom treści erotycznych i pornograficznych bez względu na ich formę.
  2. Nie wolno utrwalać wizerunku dziecka (filmowanie, nagrywanie głosu, fotografowanie) dla potrzeb prywatnych. Dotyczy to także umożliwienia osobom trzecim utrwalenia wizerunków dzieci, jeśli organizator nie został o tym poinformowany, nie wyraził na to zgody i nie uzyskano zgód rodziców/opiekunów prawnych.
  3. Nie wolno proponować dzieciom alkoholu, wyrobów tytoniowych ani nielegalnych substancji, jak również używać ich w obecności dzieci.
  4. Nie wolno wchodzić w relacje jakiejkolwiek zależności wobec dziecka lub rodziców/opiekunów dziecka. Nie wolno zachowywać się w sposób mogący sugerować innym istnienie takiej zależności i prowadzący do oskarżeń o nierówne traktowanie.

Kontakt fizyczny z dziećmi

Każde przemocowe działanie wobec dziecka jest niedopuszczalne. Istnieją jednak sytuacje, w których fizyczny kontakt z dzieckiem może być stosowny i spełnia zasady bezpiecznego kontaktu: jest odpowiedzią na potrzeby dziecka w danym momencie, uwzględnia wiek dziecka, etap rozwojowy, płeć, kontekst kulturowy i sytuacyjny. Nie można jednak wyznaczyć uniwersalnej stosowności każdego takiego kontaktu fizycznego, ponieważ zachowanie odpowiednie wobec jednego dziecka może być nieodpowiednie wobec innego. Zawsze należy kierować się swoim profesjonalnym osądem, słuchając, obserwując i odnotowując reakcję dziecka, pytając je o zgodę na kontakt fizyczny (np. przytulenie) i zachowując świadomość, że nawet przy dobrych intencjach ze strony pracownika taki kontakt może być błędnie zinterpretowany przez dziecko lub osoby trzecie.

  1. Nie wolno stosować przemocy fizycznej ani w jakikolwiek sposób naruszać integralności fizycznej dziecka.
  2. Nigdy nie wolno dotykać dziecka w sposób, który może być uznany za nieprzyzwoity lub niestosowny.
  3. Zawsze należy być przygotowanym na wyjaśnienie swoich działań.
  4. Należy zachować szczególną ostrożność wobec dzieci, które doświadczyły nadużycia i krzywdzenia, w tym seksualnego, fizycznego bądź zaniedbania. Takie doświadczenia mogą czasem sprawić, że dziecko będzie dążyć do nawiązania niestosownych bądź nieadekwatnych fizycznych kontaktów z dorosłymi. W takich sytuacjach powinno się reagować z wyczuciem, jednak stanowczo i pomóc dziecku zrozumieć znaczenie osobistych granic.
  5. W sytuacjach wymagających czynności pielęgnacyjnych i higienicznych wobec dziecka należy unikać innego niż niezbędny kontaktu fizycznego z dzieckiem. Dotyczy to zwłaszcza pomagania dziecku w ubieraniu i rozbieraniu, jedzeniu, myciu, w korzystaniu z toalety.
  6. Podczas dłuższych niż jednodniowe wyjazdów i wycieczek niedopuszczalne jest spanie z dzieckiem w jednym łóżku lub sam na sam w jednym pokoju.

Kontakty poza godzinami pracy

Co do zasady kontakt z dziećmi powinien odbywać się wyłącznie w godzinach pracy i dotyczyć celów edukacyjnych lub wychowawczych.

  1. Jeśli zachodzi taka konieczność, właściwą formą komunikacji z dziećmi i ich rodzicami lub opiekunami poza godzinami pracy są kanały służbowe (e-mail, telefon służbowy, dziennik elektroniczny); dopuszcza się komunikację z dziećmi i ich rodzicami poprzez prywatny telefon (SMS, aplikacja Messenger) za zgodą rodziców/opiekunów dziecka.
  2. Utrzymywanie relacji towarzyskich lub rodzinnych (jeśli dzieci i rodzice/opiekunowie dzieci są osobami bliskimi wobec pracownika) wymaga zachowania poufności wszystkich informacji dotyczących innych dzieci, ich rodziców oraz opiekunów.

Bezpieczeństwo online

Wychowawca i organizator ma być świadom cyfrowych zagrożeń i ryzyka wynikającego z rejestrowania swojej prywatnej aktywności w sieci przez aplikacje i algorytmy, ale także swoich własnych działań w Internecie. Dotyczy to lajkowania określonych stron, korzystania z aplikacji randkowych, na których może spotkać uczniów/uczennice, obserwowania określonych osób/stron w mediach społecznościowych i ustawień prywatności kont, z których korzysta. Jeśli jego profil jest publicznie dostępny, dzieci i ich rodzice/opiekunowie będą mieć wgląd w jego cyfrową aktywność.

Załącznik nr 3 – Karta interwencji

  1. Imię i nazwisko dziecka
  2. Przyczyna interwencji (forma krzywdzenia)
  3. Osoba zawiadamiająca o podejrzeniu krzywdzenia
  4. Opis działań podjętych przez pedagoga/psychologa
  5. Spotkania z opiekunami dziecka
  6. Forma podjętej interwencji (zakreśl właściwe):
    • zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa,
    • wniosek o wgląd w sytuację dziecka/rodziny,
    • inny rodzaj interwencji. Jaki?
  7. Dane dotyczące interwencji (data interwencji i nazwa organu, do którego zgłoszono interwencję)
  8. Wyniki interwencji: działania organów wymiaru sprawiedliwości, jeśli szkoła uzyskała informacje o wynikach / działania szkoły / działania rodziców

 

…………………………………………………… Czytelny podpis osoby sporządzającej